Sprawdź outsourcing

Teleradiologia (radiologia na trasa) – forma radiologii, tworząca w zestaw telemedycyny. Stosuje w sobie elementy telekomunikacji, informatyki i medycyny, oraz w szczególności radiologii.

Dzięki zastosowaniu nowoczesnych technologii idzie na zmianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, kiedy i dynamiczne (przesyłanie najwyższej klasie zdjęć USG, MRI). Pozwoli na ocenę na droga. Umożliwia przesyłanie obrazów o wielkiej rozdzielczości, a ponadto interaktywną transmisję audiowizualną z zdrową czułością natomiast w okresie rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) idą na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w ogólnoświatowej sieci Internet, a ponadto na trasach satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia bycia szpitali oraz kolejnych części ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe świadczące pomocy w terenie teleradiologii mieszkają na przykład w Indiach, a świadczą usługi dla szpitali w USA lub Dużej Brytanii. Obraca się w niniejszy forma różnice czasowe pomiędzy państwem, w którym jest centrum opisowe, a państwami, w jakich posiadają siedzibę szpitale. Dzięki temu koszt bycia znacznie się obniża.

Pomoc techniczną w obszarze konfiguracji sprzętu oraz urządzeń diagnostycznych (TK, MR również własne) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych urządzeń do zrealizowania powiązania z swymi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Budowę i konfigurację oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w dziale obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z zakresu połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo ekspertów w terenie organizacji transferu określonych w klasy
Optymalizację protokołów akwizycji danych popularnych na urządzeniach TK i MR przez naszych radiologów
Doradztwo w obrębie wyboru łącza i formie wstępu do budowie publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
materiałów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Z ostatniego
powodu nie jest ona pomocą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, jednak jest budowana pośrednio na jego
korzyść. Uważa ona formę zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (czy z udziałem
specjalistów informatyki medycznej oraz zabezpieczenia
technicznego transmisji). Prawdopodobnie stanowić tworzona
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w domu przez ludzi
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod nazwane potrzeby,
np. obszary o niskiej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Teraz w realiach polskich są to często połą-
czenia punkt-punkt lub niskie sieci zamknięte.
Teleradiologia była się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, czy nowych możliwości o pacjencie
i rezultatów jego doświadczeń) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już wytwarzanych w ostatniej linii,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, a przez
to prostemu, szybkiemu i ciągłemu dostępowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci komputerowych) i systemów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o odpowiednich parametrach
i właściwościach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do całkowitych czy jedynie wybranych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej także dostęp do medium meto-
dą „zapamiętaj i daj” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, kiedy i transmisję w toku rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do powstania i rozwoju teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz większe wykorzystanie diagnostyki obrazowej
w opiece zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez względu na godzinę dzienie i dzień tygodnia,
ponadto w sposobie pilnym,
− możliwość szybkiego osiągnięcia tą istotną (bez powodu
na trasę) tzw. drugiej marce w ciemnych przy-
padkach,
− pojawianie się zupełnie innych technik wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność prac i konsultacji,
− zapewnienie odpowiedniej jakości zdalnych usług
tego typu,
− nacisk chorych na zwiększenie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez agencje opieki
zdrowotnej rozwiązań popularniejszych i dających
lepsze gospodarowanie zasobami.
Doskonała wartość usług telemedycznych może żyć
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo informacjach oraz wstęp do nich na zasadzie
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji możliwości i ich
kompletności itd.),
− specjalizację w dziale schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w niniejszym również wieloma metodami) itp.,
− wydajną agencję pracy,
− stosowanie systemów ochrony jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez ekspertów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i pomoc techniczną.
Wady teleradiologii i zagrożenia dla jej wzroście
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i stylu da-
nych dla całej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, i brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych